A new documentary about Cape Town artist Beezy Bailey is premiering this week, so we decided to visit him in his Higgovale home, a creative canvas that never shies away from bold colour combinations.

“I remember the first time I came to this house I had to wear a jacket and be on my best behaviour,” says eccentric fine artist Beezy Bailey of his house, Villa Toscana, which originally belonged to an elderly aunt. “When we first moved in, my wife and I were like the paupers in the palace. Some friends rented rooms here and we had some historically wild parties.”

Set high up in Higgovale, looking down over the lights of Cape Town’s City Bowl, the house was built in the 1950s in the style of a grand old Italian villa. High ceilings, large sash windows and stately marble fireplaces make for an imposing first impression. Today, Beezy shares the house with his wife Nicci and two teenage children. The decor could not be more different.

As an artist, Bailey is known for his boldness; whether as a painter, a maker of monumental sculpture, or creating work in his own Art Factory. He’s also made a foray into sound, working in collaboration with British electronic musician Brian Eno to create paintings with soundtracks, expressing what the visuals and colours would sound like.

At home, Beezy is similarly unafraid to make a noise. “People are terrified of colours,” says the artist. “If it doesn’t work, you can just paint over it.” In Villa Toscana, this ethos finds its expression in a dramatic palette of bold, contrasting colours. “We’ve got this incredible choice of colours and people should spend more time matching them together,” adds Beezy.

Deepend Films will premier the Beezy Bailey documentary, Outsider, on Wednesday 14 May in Cape Town at The Labia and on Monday 19 May in Johannesburg at the Killarney Mall cinema. For more details, please visit: deependfilms.co.za/film/outsider

Originally published in Plascon Spaces.

The post Artist in residence appeared first on Visi.

Renowned artist Wilma Cruise’s new home, De Wildehoek in Noordhoek, is a place where she can live out her passions – for art, dressage and being close to nature.

A born and bred Joburger, Wilma Cruise is somewhat surprised to find herself in Cape Town. “I hated Cape Town,” she exclaims in disbelief. “I used to come down here and feel claustrophobic.”

It wasn’t just the enclosing mountain landscapes that used to make her uncomfortable but also the sleepy conservatism that gave Cape Town the nickname “Slaapstad”. “Cape Town has definitely changed since 1994. It is a much more cosmopolitan city and society – much more open and liberal.”

So how did she end up living here? The congested Johannesburg traffic and air pollution drove the Cruises to look for a rural escape. “We first moved to Midrand 13 years ago for the horses, when it was still countryside, but endless townhouse developments have turned it into this apocalyptic landscape,” says Wilma. “Five-hectare plots that used to have one house and two cars have now become townhouse developments with 72 units and two cars per unit.”

Wilma, who has always wanted a farm and entertained daydreams of becoming a gentleman farmer, started to look for properties around the country, from the Eastern Cape and the Karoo to the Waterberg. “But we had to face facts: my husband John was definitely not going to start working the land, we like being around people and having a Woollies around the corner, and John wanted to be near the ocean.”

They found a compromise in De Goede Hoop Estate in Noordhoek on the Cape Peninsula, where they could have the feeling of the countryside yet have easy access to all the amenities of the city and be close to the ocean. The five-hectare plot, tucked away in a far corner of the equestrian estate, was perfect for Wilma’s three horses, Cara Mine, Gregor and Rio, with space for shady paddocks and plenty of bridle paths for morning rides.

To realise her dream of living in a farm-style barn and fulfil her brief of “radical simplicity”, Wilma commissioned Cape Town architect and urban designer, Martin Kruger.

“I literally found Martin on the internet after a friend recommended that I have a look at his work,” she says. “I liked his designs and, after having visited his Nieuwe Sion farmstead in Franschhoek, his excellent finishes sealed the deal for me. As a sculptor, you are acutely aware of how materials join together, and you know an architect is good when he has the same sensibility.”

De Goede Hoop’s aesthetic code dictated that the house should be in the Cape Dutch style, and Wilma was particularly impressed with Martin’s contemporary interpretation of this vernacular.

“Cape Dutch is actually a misnomer,” says Martin. “If you look at places such as Boschendal and Groot Constantia, you can clearly see the influence of, for example, Italy. I prefer to talk about Cape-style, which refers to elements of the vernacular, like white-limed exteriors, thick walls, spatial planning and the creation of a yard.”

Like a small village, the long, barn-shaped buildings of Wildehoek crowd together among the towering pine trees on the steep slopes of Chapman’s Peak. Rough plastered and painted white, they include a main house, studio, staff quarters and stables, and are set on a series of platforms that colonise the slope.

The most striking feature in the arrangement is the entrance hall. This 14-metre-long gallery, glazed on both ends and with a vaulted ceiling in red klompje brick, not only serves as the entrance to the house but also as the connection between the more private barn (with the bedrooms, study and library) and the more public barn (with the kitchen, dining and living spaces).

Spaces between the buildings, many of which are populated with sculptures by Wilma or friends such as Guy du Toit, are equally important – designed as both transitional and functional areas.

The barns and the yard, as well as the use of klompje bricks and vaults, are all recurring elements in Martin’s architectural vocabulary. It’s a style he has been developing in a series of barn houses – first South Winds at Kleinrivier Lagoon, then Nieuwe Sion and now at Wildehoek – and which explores contextual space-making and Cape vernacular architecture.

Both client and architect agree that the design process was an exhilarating one: “Wilma really drove the process; there was this energy that went into it,” Martin recalls.

“I really felt like I was part of the design team; Martin involved me every step of the way,” Wilma concurs. “I can’t think of any stage of the process where there was a point of conflict.”

In fact, the only bone of contention now that Wilma has moved in, is whether she should get rid of a questionable old dark-blue leather set of sofas on the patio. “I love them and what Martin doesn’t understand is that I have three dogs that have the run of the place – I am definitely not buying white canvas no matter how right it is,” she protests.

Their smooth working relationship doesn’t mean everything was plain sailing, however. Not only did it take some convincing to get approval from the estate aesthetic council for a design that steered away from more literal interpretations of Cape Dutch, but once the builders started digging the foundations, they discovered an underground river that meant the house had to be moved 25 metres from the original intended site. As luck would have it, construction also took place during the wettest Cape winter in 56 years.

The whole process, from buying the land to moving in, took seven years. At one stage, Wilma was ready to throw in the towel, but her persistence and patience eventually paid off. To commemorate the wild and tumultuous ride it was to get the house finished, Wilma named it Wildehoek. “My joy, my utter joy, is to wake up in the morning, go for a swim, then a ride, get into the studio and spend the whole day there, walk the dogs in the evening, have a glass of wine and go to bed. It is just so fantastic to be here.” 

Martin Kruger Associates, 021 418 0342, www.martin-kruger.com and Wilma Cruise, www.wilmacruise.com, wcruise@global.co.za

The post Artist in residence appeared first on Visi.

Vir die kunstenaar Kudzi Chiurai is kuns ‘n weerspieeling van die lewe. Sy inspirasie is Johannesburg se polsende middestad, waar hy in ‘n gerestoureede loft woon en werk.

Kudzi Chiurai is ’n naguil wat dit verkies om in die middernagtelike ure te werk wanneer toetende taxi’s en rumoerige straatsmouse plek maak vir die klanke van straatgevegte en -gesprekke, ambulanssirenes en wilde musiek. Aanvanklik was die middestad se geraas een van die grootste aanpassings, maar nou is dit presies wat dié jong Zimbabwiese kunstenaar veilig laat voel.

“Ek voel veiliger hier as in ’n stil voorstad soos Melville, waar ek voorheen gebly het,” sê hy. “Daar ken mense nie hulle bure nie. Hier voel ek connected. Ek ken die mense in my gebou. Ek stap elke dag verby smouse en winkeliers en voel deel van ’n gemeenskap.”

Kudzi het omtrent twee jaar gelede na August House, aan die buitewyke van die ontluikende modedistrik naby Ellispark, getrek. Die gebou was oorspronklik die tuiste van ’n hele paar klein bedrywe, waaronder ’n klompie klerefabrieke en ’n parfumerie.

Vir die liefde van die saak

Bié Venter, wat haar brood met die logistieke sy van uitstallings en openbare kunsprojekbestuur verdien, het ’n hele paar jaar regoor August House gewoon en het die potensiaal gesien om dit in loftwoonstelle te omskep.

“Ek en my vennoot het aandele in die gebou gekoop en die ander eienaars oorreed om die boonste twee verdiepings in nege loftwoonstelle te omskep,” sê Bié. “Ons het maar ’n knap begroting gehad – 26’10 South-argitekte het die onderverdeling behartig en ek was die projekbestuurder. Jy sal nie glo hoeveel ek in die vorm van sweet ingesit het nie, maar dit was alles vir die liefde van die saak.”

Die etlike openbare toilette wat deur die fabrieke gebruik is, is in klein badkamers met ’n stort verander, en basiese kombuisgeriewe soos ’n wasbak en ’n stoof-muurprop is geïnstalleer. Om te hou by die nywerheidstyl van die gebou is alle pype en toevoerbuise oop gelos en die sementvloer onbehandel gelaat. Die meeste woonstelle het toegang tot die dak, waar Bié ’n pottuin en braaiplek gemaak het.

Kudzi deel die gebou met ’n hele paar ander kunstenaars en kreatiewe geeste wat in die ruim woonstelle woon of werk, onder wie Mary Sibande, Laurence Lemoana, Gordon Froud en Diane Victor.

Sy enorme woonstel is gemeubileer met ’n elegante samevoeging van ontwerpe wat hy reeds gehad het, en winkelstukke wat vermeng is met skeppings deur Suid-Afrikaanse en internasionale ontwerpers. Die binnekant is spierwit, met fokuspunte in primêre kleure deur die byderwetse ontwerpers Dokter and Misses. “Ek en Katy Taplin het mekaar ontmoet terwyl ek kuns gestudeer het aan die Universiteit van Pretoria, en sedertdien is ons goed bevriend,” sê Kudzi.

Kuns vir meubels

Katy en haar man, die industriële ontwerper Adriaan Hugo, het ’n deurslaggewende rol gespeel in die binnehuisontwerp en meubilering van die woonstel. “Katy het ’n goeie oog, en sy het my gehelp om te kies en dinge te rangskik,” erken Kudzi. “Ek het Adriaan ook gevra om ’n tafel te ontwerp, wat hy uiteindelik na my genoem het: die K-eetkamertafel.”

Dié vriende ruil soms kuns vir meubels en het ook saamgewerk aan ’n reeks T-hemde, wat by Dokter and Misses se winkel in Milpark, Stanleylaan 44, te kry is.

• Kudzi Chiurai: 072 825 6860

• Bié Venter: 083 728 5606, biecc@mweb.co.za

• Goodman-galery, Kaapstad: 021 462 7573, www.goodmangallerycape.co.za

• Dokter and Misses: www.dokterandmisses.com

The post Die naguil se nes appeared first on Visi.

Werner en Philippa du Toit van Mud Studio het opnuut nesgeskop in ’n eiesoortige huis op ’n plaas in die Oos-Vrystaat: Hulle ruim gesinshuis was sowaar eens op ’n tyd ’n vervalle kerk.

’n Gedaanteverwisseling soos dié kan beswaarlik iets anders as ’n wonderwerk genoem word. Wat eens op ’n tyd ’n donker, verlate Katolieke sendingkerk was, is nou ’n rustige ooplanruimte vol lig – en die tuiste van Werner en Philippa du Toit en hulle twee jong dogters, Catherine en Ella Rose.

Dié suksesvolle egpaar is plaaslik én internasionaal bekend vir die handgemaakte keramiekware en kralekandelare wat hulle in die ateljee onder in hulle tuin maak, en hulle werk pryk in huise en winkels wêreldwyd – van Los Angeles tot Londen tot Milaan.

Werner en Philippa se ontwerpfilosofie – om eenvoudige stukke te maak wat tot die sintuie spreek – is ook dadelik sigbaar in die ontwerp en versiering van hulle huis. Werner, voorheen ’n grafiese ontwerper, beskryf dit as “eenvoudig en karig gemeubileer – en daar’s altyd ruimte vir verbetering!”. Hy beskou hom nie as iemand met ’n persoonlike styl nie en hou daarvan om ontwerp te benader deur te “voel, kyk, luister, proe… ek bou, breek af en herbou totdat dit net reg is vir al my sintuie”.

Volgens die Du Toits was die herbouing van die plek maklik en – met die uitsondering van ’n lek in die dak – sonder enige groot kopsere. Dit het Werner en ’n span bouers ses maande geneem en alles het volgens plan verloop: In Mei 2008 kon die gesin intrek, sonder enige vertragings.

Die vloerplan is behou soos dit oorspronklik in die kerk was. Dis eintlik steeds net een vertrek, met die drie mure van die kinders se kamers wat die leef- en eetvertrek van die ruim hoofslaapkamer skei – ’n slim en weldeurdagte afbakening van die openbare en private dele van die huis. Aan die een punt van die kerk het die altaarnis ’n kombuis geword, met ’n indrukwekkende kruis wat waghou. Dit loop uit op die groot eet- en leefgedeelte. Aan die ander kant van die huis, waar die gemeente die kerk binnegekom het, is ’n badkamer, terwyl die vertrek waar die jasse opgehang is, in ’n tweede badkamer verander is.

Die omliggende landelikheid

Die huis is sterk verbind tot die aarde en die omliggende landelikheid. Groot deure met glaspanele laat die oorvloedige Vrystaatse lig die vertrekke binnestroom, waar dit dan van verskillende oppervlakke, veral die glimmende vloer, weerkaats word. (Dis met wit padverf bedek, wat min onderhoud verg.) Nog ’n voordeel van die terrein is dat die son se heel laaste strale elke dag hier vasgevang word.

Drie elemente was die vertrekpunt vir die dekor: die swaar tiensitplek-eetkamertafel van hout wat Werner self gemaak het, die gesin se boeke en die Morsø-kaggel. (Volgens Werner is geen huis volledig sonder minstens een van dié kaggels en ’n Ngunivel nie.)

Die oop plafon dra verder by tot die lugtige gevoel, terwyl neutrale skakerings asook materiale en -afwerkings, waaronder afgevlakte sementmure en handgekerfde stoeltjies van Lesotho-sandsteen, sorg vir ’n gevoel van warmte en beheerste gerief. Maar dit alles word gekombineer met funksionaliteit, iets wat in dié landelike gesinsomgewing belangrik is. Hierdie aspekte word aangevul deur ’n versameling familie-erfstukke en van Mud Studio se eie skeppings, waaronder twee van hulle kralekandelare in die leefvertrek en die hoofslaapkamer. Al twee is by die Ralph Lauren-winkel in New York te koop.

Philippa, wat ’n suksesvolle bemagtigingsprojek in die nabygeleë Clocolan bedryf wat kleikrale verskaf aan interieurwinkels en lodges, waaronder Singita, sê haar gunstelingaspek van die huis is die ongelooflike uitsigte oor die plaas waar hulle die afgelope agt jaar woon – dit verander die heeltyd, by elke deur en elke venster. Werner hou weer van die badkamer omdat dit ’n bad met ’n uitsig het. Daar’s ook sementblaaie met vierkantige wasbakke wat handgemaak is met sandsteen uit Lesotho – die produk van ’n plaaslike werkskeppingsprojek.

Bemagtiging is belangrik vir die Du Toits, wat van die inwoners oplei vir elke beskikbare pos in hulle ateljee – hulle weet hoe hoog die werkloosheidsyfer in die gebied is.

Dié kreatiewe egpaar se benadering tot leef en werk is presies dieselfde: Dit gaan oor integriteit en eenvoud.

Die resultaat is ’n omgewing wat dien as ’n plek waar jy van die wêreld kan ontvlug. Maar terselfdertyd is dit ’n ruimte van waar hulle invloed nie net na die omliggende gemeenskap oorspoel nie, maar ook na diegene wat hulle unieke skeppings koop en daarmee saamleef.

• Mud Studio www.mudstudio.net, mudstudio@mweb.co.za

SO MAAK MENS

Skep ’n neutrale toevlugsoord

Huiseienaars vermy gewoonlik ’n neutrale palet en neem net aan dit gaan koud wees en baie onderhoud verg – én hulle dink dis nie eintlik gesinsvriendelik nie. Tog toon die Du Toits se huis ’n beperkte palet is een van die beste maniere om ’n stylvolle dog plat-op-die-aarde leefomgewing te skep. Soos Philippa sê: “Wit is die heel maklikste om skoon te hou omdat dit so maklik is om die vuiligheid raak te sien!”

• Kies funksionele materiale en afwerkings Die sementvloer het ’n hele paar lae duursame wit padverf gekry. Dit weerkaats natuurlike lig en sorg vir ’n helder gloed deur die hele huis. Leermeubels en hout is duursaam en sorg vir kontras, terwyl Persiese tapyte esteties goed werk as dit effens verweer is.

• Sorg vir warmte Kombineer ’n verskeidenheid van materiale, teksture en skakerings binne die beperkte palet. Dié mure is afgewerk met ’n kombinasie van sand en Gyproc se Rhinolite-gipspleister, wat sorg vir ’n afwerking waaraan ’n mens net wil vat, plus dan hout, natuurlike klei, linne en wol, wat help om vir ’n warm, knus gevoel.

• Maak dit visueel interessant Wit is die perfekte manier om ’n individuele styl te verkry. Die Du Toits kombineer meubel-erfstukke en Persiese tapyte met die massiewe hout-eetkamertafel wat Werner gemaak het. Rondom die tafel staan moderne wit stoele. Renosterkoppe van Perspex in die kombuis, ’n wit koeiskedel en sandsteenstoeltjies is interessante stukke waaroor mense praat en wat sorg vir diversiteit in die huis.

The post Toevlug met ‘n uitsig appeared first on Visi.

Op die Swartlandse dorpie Riebeek-Kasteel staan ’n plaasskuur wat met sinkplate bedek is – die vergestalting van die kunstenaar Jacques Coetzer se nuutste projek onder die vaandel “Volhoubare Middelklas”.

Twee Volvo-stasiewaens in die oprit, twee honde op die stoep en ’n lappie kikoejoegras waar ’n trampolien in die son bak – op die oog af niks buitengewoons vir ’n Afrikaanse middelklasgesin nie.

Maar die kunstenaar, pa en broodwinner Jacques Coetzer is mal oor paradokse en teenstellings soos die konsep “Volhoubare Middelklas”.

“My hele lewe voel soos ’n paradoks,” verduidelik hy met ’n koppie boeretroos uit Kenia in die hand. “Die middelklas is my tuisgrond waar ek myself geposisioneer het; ek ondermyn en ondervra dit van binne af.”

Aan die ander kant is die gedagte van volhoubaarheid: “Soos baie ander mense het ek al hierdie goeie bedoelings om meer volhoubaar te lewe, maar ek voel soms soos ’n hopelose verkwister. Volhoubaarheid is moeite vir die gewone man. Ek het met die idee begin speel as jy die middelklas kan verander en meer volhoubaar maak, kan jy die wêreld verander.”

Die idee van Volhoubare Middelklas het posgevat toe Jacques en sy vrou, Leán, ’n choreograaf en kunstenaar, besluit het om ná byna veertig jaar die groen voorstede van die Jakarandastad vaarwel te roep, aangespoor deur hulle daaglikse stryd in die stadsverkeer, die golf van voorstedelike uitbreiding, die onderliggende paranoia oor persoonlike veiligheid en die nimmereindigende aanslag op stedelinge se koopkrag – alles temas wat toe reeds in sy werk neerslag gevind het.

In 2009 het die Coetzer-gesin sak en pak afgesit na Riebeek-Kasteel, waar Jacques sy lyf argitek en bouer sou hou om ’n nuwe, meer volhoubare huis vir sy trotse middelklasgesin te bou.

Hy is geïnspireer deur die Skandinawiese estetika en modernistiese beginsels en het die huis ontwerp om modulêr te wees sodat die binneruimte veranderbaar is en ’n mens maklik later kan aanbou. Hy het ook die uitleg en boumateriale “so standaard as moontlik” gehou in ’n poging om dit bekostigbaar en volhoubaar te maak.

Die skerp helling van die terrein het hom laat besluit om ’n staalstruktuur op te rig en hiervoor is die hulp van ’n stoorbouer van Malmesbury ingespan. Die basiese struktuur, wat lyk soos ’n plaasskuur wat in die lengte deurgesny is, is binne slegs twee dae opgerig.

Buite is die raamwerk met gerolde aluminiumsinkplaat beklee, die binnekant met laaghout en vir die vloerborde is versterkte veselbord ingespan.

“Ek het gedink dis meer volhoubare keuses, maar toe ons materiale begin bestel, het ek gehoor die sinkplaat kom uit Australië en die vloerborde uit Thailand – die materiale het dus ’n enorme koolstofvoetspoor.”

’n Ongelooflike uitsig

Jacques moes toe aan ander maniere dink om meer volhoubaar te wees. Hulle het byvoorbeeld skadunet laat sak om die oggendson te beheer en ’n klomp papierbasdoringbome aan die westekant aangeplant pleks daarvan om standard lugverkoeling te installeer. Hulle kook eerder met gas en die geiser en ligte is van die energiebesparende soort. Van die leefgedeelte en kombuis se mure is met swartbordverf geverf sodat hulle kan aanteken hoeveel elektrisiteit en gas hulle gebruik.

Die Coetzers is nie net meer bewus van wat hulle verbruik nie, maar ook meer in voeling met hulle omgewing. Van die stoep af het hulle ’n ongelooflike uitsig oor die Riebeekvallei, wat as ’t ware ’n kosmandjie is – koringlande, wingerde en olyfboorde. Leán vertel hulle is baie minder in die versoeking om geld te bestee omdat daar nie juis winkels is nie.

Verder is die dorpie só klein dat hulle byna oral heen kan stap of fietsry – hulle hoef nie meer ure in die verkeer te sit om Jan (7) en Juliana (5) skool toe te neem nie. Die kinders het ook meer vryheid, al is die erf en huis kleiner as hulle vorige blyplek in Pretoria. Nou is die stiller strate en openbare ruimtes van die dorp ook hulle speelplek.

Die gesin voel ook meer veilig op Riebeek-Kasteel. “Ek wou aanvanklik ’n tipiese hoë muur om die huis bou, maar ná ’n tydjie het ons besef ’n lae tuinmuur sal werk,” sê Jacques. “Dis baie meer sosiaal – in die middae knoop almal wat gaan stap, ’n geselsie aan.”

Die ontwerp van die huis het aanvanklik ’n opskudding op die dorp veroorsaak omdat dit so anders is as die meer tradisionele Victoriaanse en Kaaps-Hollandse argitektuur van die omgewing. Jacques voel die styl is heel gepas vir die landelike omgewing waar staalskure ’n algemene gesig is. “’n Kind het op ’n dag hier verby gestap saam met sy ma en na die huis verwys as ’n white man’s shack,” sê hy. “Ek hou nogal daarvan, want ek het inspirasie geput uit van Kopenhagen tot Khayelitsha.”

As jy hom oor die potensiële impak van sy projek uitvra, grinnik Jacques net: “Ek is hopeloos te realisties om te dink dit gaan iets verander. Die hele konsep is meer my eie soeke as wat dit ’n antwoord of ’n utopie of selfs ’n prototipe is. Dis eerder my eie ondersoek na ’n alternatief.”

• Jacques Coetzer www.jacquescoetzer.co.za

• Leán Coetzer www.leancoetzer.co.za

• Leán se uitvoerstuk Lullaby vorm deel van die 2010 Spier Contemporary-uitstalling wat tot 14 Mei in die Kaapstadse stadsaal te sien is voordat dit na Johannesburg en Durban verskuif word. www.spiercontemporary2010.co.za

The post Tussen Kopenhagen & Khayelitsha appeared first on Visi.

Wildehoek, die nuwe tuiste van die kunstenaar Wilma Cruise en haar man, John, in Noordhoek, Kaapstad, is ’n plek waar hulle hulle passie vir kuns, dressage en die natuur kan uitleef.

Wilma Cruise, ’n gebore en getoë Johannesburger, is ietwat verbaas om haar deesdae in die Kaap te bevind. “Ek het altyd die Moederstad geháát,” sê sy. “As ek my voete hier gesit het, het ek heeltemal kloustrofobies gevoel.”

Dis nie net die berge wat haar ongemaklik gemaak het nie, maar ook die sluimerende konserwatiewe opvattings wat tot die bynaam Slaapstad aanleiding gegee het. “Kaapstad het sedert 1994 beslis verander. Dis ’n baie meer kosmopolitaanse stad en samelewing… meer oop en liberaal.”

Dit was die oneindige verkeersknope en lugbesoedeling in Johannesburg wat die Cruises na ’n meer landelike bestaan en uiteindelik Kaapstad laat uitwyk het.

“Om die perde se omhalwe het ons reeds 13 jaar gelede Midrand toe getrek. Dit was toe nog ’n baie landelike omgewing, maar die nimmereindige meenthuisontwikkelings het dit in ’n apokaliptiese landskap verander,” sê Wilma. “Erwe van 5 ha wat aanvanklik ’n huis met twee voertuie gehad het, is skielik gebruik vir meenthuiskomplekse met 72 eenhede en twee voertuie per eenheid.”

Wilma, wat nog altyd oor ’n plaas en kleinskaalse boerdery gedroom het, het na geskikte eiendomme begin soek – van die Oos-Kaap en die Karoo tot die Waterberg. “Maar ons moes ook die werklikheid in gedagte hou: John was nie van plan om te begin lande ploeg nie; ons hou van mense om ons en ’n Woolies om die hoek; en John wou nog altyd naby die see woon.”

Stad én see

Die De Goede Hoop-landgoed in Noordhoek in die Kaapse Skiereiland was die perfekte oplossing. Die omgewing is landelik, maar hulle is nietemin naby al die plesiere van die stad én die see. Die erf van 5 ha lê weggesteek in ’n hoek van dié perderuiterlandgoed, en Wilma se drie perde – Coromine, Gregor en Rio – kon ’n skaduryke weikamp kry én daar is oorgenoeg paadjies om soggens te gaan ry.

Haar droom was om in ’n plaasstylskuur te woon, en om dié droom van “radikale eenvoud” te verwesenlik het sy die hulp van die Kaapstadse argitek en stedelike ontwerper Martin Kruger ingeroep.

“Ek het Martin letterlik op die internet ontdek nadat ’n vriend aanbeveel het ek kyk na sy werk,” vertel sy.

“Ek het van sy ontwerpe gehou en nadat ek die ongelooflike afwerkings by sy Nieuwe Sion-opstal in Franschhoek gesien het, het ek geweet hy is die regte keuse. As beeldhouer is jy pynlik bewus van hoe materiale by mekaar aansluit, en jy weet ’n argitek is goed wanneer hy dieselfde aanvoeling het.”

Die estetiese voorskrifte van De Goede Hoop het vereis dat die huis in die Kaaps-Hollandse styl moet wees, en Wilma was veral beïndruk met Martin se mooi kontemporêre interpretasie van hierdie boustyl.

“Kaaps-Hollands is eintlik die verkeerde benaming,” sê Martin. “As jy na plekke soos Boschendal en Groot-Constantia kyk, kan jy duidelik die invloed van byvoorbeeld Italië sien. Ek verkies om van die Kaapse styl te praat, wat verwys na die elemente van dié volksboustyl soos ’n witgekalkte buitekant, dik mure, ruimtelike beplanning en die inrig van ’n werf.”

Versameling lang geboue

Wildehoek se versameling lang geboue met ’n skuurvorm – die hoofhuis, ateljee, personeelkwartiere en stalle – lyk soos ’n klein dorpie tussen die enorme dennebome teen Chapmanspiek se hange.

Die geboue is op ’n reeks platforms teen die steilte gebou en al die mure is rof gepleister en wit geverf. Die ingangsportaal is een van die treffendste elemente in die rangskikking. Hierdie galery van 14 m spog aan albei punte met ’n gewelfde plafon van rooi klompjestene en dien nie net as ingang tot die huis nie, maar verbind ook die meer private skuur (met die slaapkamers, studeerkamer en biblioteek) en die “openbare” skuur met die kombuis en eet- en leefruimtes.

Die ruimtes tussen die geboue, waar baie van Wilma of vriende soos Guy du Toit se beeldhouwerke ’n tuiste gevind het, is eweneens belangrik en is spesifiek ontwerp om as oorgangs- én funksionele ruimte te dien.

Die skure en die werf, sowel as die gebruik van klompjestene en gewelfde plafonne, is bekende elemente in Martin se ontwerpe. Dit is ’n styl wat hy in ’n reeks skuurhuise ontwikkel het – eers South Winds by die Kleinrivierstrandmeer, toe Nieuwe Sion en nou by Wildehoek – en waarmee hy kontekstuele ruimteskepping en die Kaapse volksboustyl ondersoek.

Die kliënt en argitek beskryf al twee die ontwerpproses as ’n verfrissende ervaring: “Wilma het die proses gedryf; sy het ’n ongelooflike energie gebring,” onthou Martin. “Dit het regtig gevoel of ek deel was van die ontwerpspan; Martin het my by elke stap van die proses betrek,” sê Wilma. “Daar het ook nie in enige fase van die ontwerp- en bouproses konflik ontstaan nie.”

Trouens, die enigste twisappeltjie noudat Wilma ingetrek het, is of sy ontslae moet raak van die ou sitkamerstel van donkerblou leer op die stoep. “Ek is mal daaroor, en wat Martin nie verstaan nie, is dat ek drie honde het wat kom en gaan soos hulle wil. Ek gaan definitief nie ’n sitkamerstel van wit doek koop nie, al weet ek dit gaan perfek werk,” protesteer sy.

‘n Proses van sewe jaar

Hulle gemaklike werkverhouding beteken nie alles het van begin tot einde klopdisselboom verloop nie.

Eers moes hulle die estetiese komitee oortuig om hulle minder letterlike vertolking van Kaaps-Hollands goed te keur. Toe die bouers kort daarna die slote vir die fondament begin grawe, het hulle ’n ondergrondse rivier ontdek… dit het uiteindelik beteken die huis moes 25 m van die oorspronklike plek af gebou word. En soos die (on)geluk dit wou hê, is die bouwerk afgehandel in die natste Kaapse winter in 56 jaar!

Die hele proses – van erfkoop tot die dag dat die Cruises kon intrek – het sewe jaar geduur. Wilma was in ’n stadium gereed om die handdoek in te gooi, maar haar deursettingsvermoë en geduld het uiteindelik vrugte afgewerp. Om die wilde, onstuimige rit te gedenk het Wilma die plek Wildehoek gedoop.

“My vreugde, my absolute vreugde, is om soggens hier wakker te word, te gaan swem, te gaan perdry, dan die hele dag in die ateljee deur te bring, saans met die honde te gaan stap, ’n glas wyn te geniet en dan te gaan slaap. Dit is net absoluut fantasties om hier te wees.”

Hierdie artikel – plus verskeie ander foto’s – verskyn in VISI 53, wat nou te koop is.

• Martin Kruger Associates: 021 418 0342, www.martin-kruger.com

• Wilma Cruise: www.wilmacruise.com, wcruise@global.co.za

The post Inwonende kunstenaar appeared first on Visi.

Die beeldhouer Angus Taylor en skilder Rina Stutzer leef en werk in ’n huis in Pretoria wat terselfdertyd as galery dien vir hulle kunswerke.

Angus Taylor was ’n droomkliënt, want hy was bereid om te eksperimenteer, sÊ Pieter Mat hews van die argiteksfirma Mat hews en Vennote. Op sy beurt was Pieter die droomargitek vir die projek omdat hy die huis as agtergrond vir Angus se kuns ontwerp het. “Ek en my vennoot Liam Purnell wou seker maak ’n mens is deurentyd bewus van Angus as kunstenaar,” sê Pieter. “Selfs die vensters wys óf in die rigting van ’n werk óf dit raam ’n uitsig op een van sy skeppings.”

’n Ander seëning was die feit dat Angus, wat die erf ontdek het toe hy die omgewing met sy bergfiets verken het, graag sélf sy hande vuilmaak as dit by bouwerk kom. “Ons kon dinge probeer wat andersins nie moontlik sou wees nie,” verduidelik Pieter. “Hy het geweet waar om sekere materiale in die hande te kry én hy het die artistieke aanvoeling gehad om dit reg te gebruik.” Die granietblokke waarmee die buitemure bedek is, is ’n goeie voorbeeld. Vir die vloere is ongepoleerde graniet gebruik met boorgate wat deel vorm van die ontwerp, terwyl sigbeton vir die plafonne ingespan is.

Angus onthou hoe hy vir Pieter gesê het: “Ontwerp dit net – moenie jou oor die res bekommer nie, alles sal uitwerk.” En dit het! “Ons is al twee kunstenaars,” sê Angus met verwysing na sy vrou, die skilder Rina Stutzer, wat onlangs ’n tentoonstelling by die Everard Read-galery in Rosebank gehou het. “Ons het dus nie ’n fortuin gehad om te blaas nie, en ons wou self van die bouwerk doen.”

Angus kon op sewe al sweis en het self die staalrelings vir die huis gesweis, asook die gepoleerde skuinsrand-boksvensters wat elk van ’n halwe ton staal gemaak is.

Hoewel die twee meestal in ’n metaalgietery werk, raak hulle soms saans of oor naweke doenig by die huis. Die tuisateljee moes dus ’n swaardiens-betonvloer kry wat met staal versterk is om die gewig te kan dra van die graniet en metale waarmee Angus werk.

“Ons is al twee met sewe kunswerke op ’n slag besig,” lag hy. Daarom moes die huis ontwerp word sodat die leefgedeelte by die ateljee kan aansluit óf afgeskort word. Angus het met die bouprojek begin voordat Rina ingetrek het en sy aanvanklike opdrag aan die argtekspan was: “Dit moet verkieslik eers ateljee wees en dan huis.”

Rina sonder nog iets uit wat hulle huis anders maak. “Angus is ’n lang ou en alles hier is groter as normaalweg. Hier kan ’n mensbehoortlik asemhaal en ek’s mal daaroor dat buite altyd binne is.”

“Dié is nie ’n huis vol palawas nie,” sê Angus. “Niks kolomme met’n moerse voordeur nie. Net eenvoudige, doelgerigte argitektuur.”

• Mathews en Vennote-argitekte, 0861 116 222, www.maaa.co.za

• Angus Taylor 012 803 2369, www.angustaylor.co.za

The post Groter as lewensgroot appeared first on Visi.

The Nirox Foundation aims to strengthen Africa’s place on the global arts scene by inviting acclaimed artists to take up an exclusive residency in a private nature reserve.

Imagine an avenue of trees leading to an ancient specimen of Rhus Pyroides embraced by a serpentine rock wall; a poplar forest interlaced with streams and ponds through a sequence of grass mounds; arbours, lakes, rivers, and walkways.

This is the Nirox Foundation set in the heart of the Khatlhampi Private Reserve, a 1 000-hectare privately owned nature reserve offering 20 kilometres of walking and game driving trails through grasslands, ancient dolomitic valleys, natural fountains, caves and indigenous forests.

The Nirox Foundation is an artists’ residency and sculpture park established by local benefactors to promote cross-pollination between international artists and the local arts community.

The art world has a long history of artists’ residencies that have fulfilled specific philosophical, political, social, and cultural functions throughout history, from educational and community programmes to personal meditation and creative expansion.

It is customary for the artist to propose and complete a project that can be exhibited at the end of his or her stay.

Approximately three residencies will be hosted each year and the foundation seeks international artists whose work is relevant, challenging and uplifting, irrespective of style or school. Quirky artist Willem Boshoff has already completed a stint at the foundation and an exhibition of new and historic works by sculptor Eduardo Villa, who is known for his monumental style and playful grandiosity, will take place from March to May 2008.

A broad spectrum of work

The variety of trees and waterways provide a perfect balance for the elementary power of Villa’s metal forms. These two artists could not be more different, and that is the point of the foundation – to showcase and promote a broad spectrum of work from all over the world, as well as internationally recognised South African art.

Nirox offers world-class facilities for the exhibition of outdoor sculpture, featuring a lawn amphitheatre, a 150-metre covered gravel pavilion overlooking the waterways, open meadows and arbours. This sculpture park is ideal for retrospective and collaborative shows.

Display facilities are diverse, accommodating large works and installations as well as more intimate pieces. The lawn amphitheatre and stage also create a unique setting for performance art, recitals, presentations, lectures and openings.

Extend their oeuvre

Although the residency offers artists the necessary tranquility and peace in which to be creative, members of the public will be able to interact with them via lectures, dinners, workshops, private meetings and special events. South African artists will also have the opportunity to participate in mentoring programmes, offering early-career artists an opportunity to interact closely with the principal resident artist.

This interaction is designed to introduce the resident to the local art scene.

Artists will be housed in a comfortable two-bedroom home with a spectacular double-volume studio and office with an adjoining workshop. Also on the property are a two-bedroom cottage, studios, workshops and an independent garden studio.

There is no shortage of African hospitality at the Nirox Foundation. When they are not working, artists will have access to qualified game rangers and palaeontologists, geoscientists and speleologists who are able to give insight into the surroundings.

For those interested in archaeology and the history of mankind, there are the fossil sites in the Cradle of Humankind, which is where 40% of all of the world’s human ancestor fossils have been found.

The intention is to create a crucible for creative expression by providing exceptional artists with an opportunity to access the beauty of the South African landscape, and the region’s extraordinary heritage and vibrant socio-political world. At the same time they have the chance to extend their oeuvre and bring their own vision to the region.

• Nirox Foundation: 011 880 8808 (fax), www.niroxarts.com

The post Artists in residence appeared first on Visi.

Art reflects life for artist Kudzi Chiurai, who draws his inspiration from Johannesburg’s vibrant inner-city where he lives and works in a renovated loft apartment.

Kudzai Chiurai is a night owl who prefers to work in the wee hours when the daily noise of hooting taxis and street vendors gives way to the nocturnal sounds of street fights and conversations, ambulance sirens and booming music that drift up from below.

Initially the noise was probably one of the biggest adjustments he had to make when moving into the CBD but, contrary to what one might think, it is this that now makes the young Zimbabwean artist feel safe.

Safe in the city

“I feel more secure in the city than in a quiet suburb like Melville where I lived previously,” he explains. “Out there, people don’t know their neighbours. I feel more connected here. I know the people in my building. I walk by vendors and shopkeepers every day and feel like part of a community.”

Kudzi moved into August House, located on the edge of the emerging fashion district near Ellis Park, about a year ago. The building was originally home to several light industries including clothing factories and a perfumery.

Bié Venter, who earns a living in exhibition logistics and public art project management, lived across from August House for several years and saw the potential of transforming it into loft apartments. “My partner and I bought shares in the building and convinced the other owners that we should convert the top two floors into nine lofts,” she recalls.

“On a shoestring budget, 26’10 South Architects designed the subdivisions and I acted as project manager – it was a real labour of love.” The numerous public toilets that serviced the factories were converted into smaller bathrooms with showers, and basic kitchen facilities such as sinks and electrical outlets for stoves were installed.

Industrial originality

In keeping with the industrial style of the building, all pipes and conduits remained exposed and the concrete floors were left untreated. Most of the apartments have access to the rooftop where Bié has created a potted garden and braai area.

Kudzi shares the building with several other artists and creatives who live or work in the airy apartments, including Mary Sibande, Laurence Lemoana, Gordon Froud and Diane Victor.

His enormous apartment is furnished with an elegant assemblage of make-do designs, as well as standard retail-store pieces interspersed with creations by South African and international designers.

The all-white interior is punctuated by focal pieces in primary colours by designers Dokter and Misses. “I met Katy Taplin at the University of Pretoria while I was studying Fine Arts and she was studying Information Design, and we became close friends,” says Kudzi. Katy and her husband Adriaan Hugo (the other half of Dokter and Misses, who also produces an eponymous furniture range), played an integral role in the interior design and furnishing of the apartment.

“Katy has a good eye and helped me choose and arrange things,” Kudzi admits. “Besides all the pieces I bought from them, I asked Adriaan to design a table, called the K-Dining Table after me.” The three have also collaborated on a T-shirt series available at the Dokter and Misses shop at Milpark’s 44 Stanley Avenue.

Kudzi recently joined The Goodman Gallery as a resident artist and his first solo exhibition took place in August at Goodman Gallery Cape. Entitled Dying To Be Men, the exhibition highlighted his interest in the aesthetics of propaganda and interrogated the visual legacy of political representation. Several newspaper and political party posters stacked in the corner attest to this fascination.

Kudzi also collects old hand-painted shop signage, an art form he believes is fast disappearing from the cityscape because of digital printing.

Inspired by the city

The artist says he is currently exploring the theme of gender and the city, or engendered space. “When living in the city, you become aware of invisible boundaries that you wouldn’t otherwise know about if you just whizzed past in a car,” Kudzi explains. “You can sense that there are certain areas where you are not welcome.”

It seems that Kudzi draws plenty of inspiration and ideas from the layered experience of living in a city that reveals itself slowly, like a seductive mistress, to the people who make it their home.

• Kudzi Chiurai: 072 825 6860

• Bié Venter: 083 728 5606, biecc@mweb.co.za

• Dokter and Misses: 082 952 7798 (Katy Taplin), www.dokterandmisses.com

• Goodman Gallery Cape: 021 462 7573, www.goodmangallerycape.co.za

The post Industrial loft appeared first on Visi.

The Swartland town of Riebeek-Kasteel is home to a shed covered with corrugated iron, the embodiment of artist Jacques Coetzer’s “Sustainable Middle Class project”.

Two Volvo station wagons in the driveway, two dogs on the veranda and a pocket of Kikuyu grass displaying a trampoline baking in the sun – at first glance nothing unusual for an Afrikaans middle-class family. But Jacques Coetzer – artist, father and breadwinner – loves paradoxes and contradictions, as seen in his concept of a “Sustainable Middle Class”.

“My entire existence feels like a paradox,” he explains over a cup of coffee. “The middle class is my home ground. This is where I’ve positioned myself, to question and undermine it from the inside.”

Then there’s the whole question of sustainability. “Like most people, I have such good intentions to live more self-sufficiently but sometimes feel I’m a hopeless squanderer. Sustainability is a hassle for ordinary people. I started playing around with the idea that if you can change the middle class to be more sustainable, you can change the world.”

The Sustainable Middle Class concept took hold when Jacques and his wife, Leán, a choreographer and artist, decided to bid goodbye to the green suburbs of the Jacaranda City after 40 years.

It was a decision spurred on by their daily struggle in traffic, the wave of suburban development, the underlying paranoia about personal safety and the never-ending assault on the spending power of urbanites – all themes echoed in Jacques’ work.

Inspired by modernistic principles

So, in 2009, the Coetzer family decamped to Riebeek-Kasteel, where Jacques became  an architect and builder to create a new home for his proudly middle-class family.

He is inspired by Scandinavian aesthetics and modernistic principles, so designed a modular house, making the inside spaces interchangeable and allowing for easy extension in the future. He also kept the layout and materials “as standard as possible” in an attempt to keep the building affordable.

The sharp incline of the terrain was the deciding factor in erecting a steel structure, and for this Jacques called in the help of a barn builder from Malmesbury.

The basic structure – it looks like a shed cut in half – took only two days to assemble. The outside of the frame was covered in corrugated iron, the inside with plywood, while reinforced fibre-cement panels were used as floorboards.

“I thought these would be the better choices but when we started ordering the materials, I discovered that the corrugated iron comes from Australia and the floorboards from Thailand, resulting in an enormous carbon footprint.” Jacques therefore needed new ideas.

In the Swartland, one of the greatest challenges is dealing with the sweltering summer heat. Shadecloth eases the effects of the morning sun, while the paperbark thorn trees planted on the western side of the property aid the performance of the low energy evaporative cooling system inside.

The family cooks with gas, and the geyser and light bulbs are all energy-efficient models. Parts of the living area and kitchen walls are painted with blackboard paint, allowing them to easily keep track of their electricity and gas usage.

In touch with the environment

The Coetzers are not only more aware of their consumption, they are also more in touch with their environment. The veranda offers an incredible view over the Riebeek Valley – a veritable food basket with its wheat fields, vineyards and olive groves.

Leán recounts how they are less tempted to spend money as there aren’t that many shops around. The town is small so they walk or cycle everywhere – no more sitting in traffic to take Jan and Juliana to school. Although the property is smaller than the one they left behind in Pretoria, the children have more freedom – the quieter streets and public areas are also their playground.

The Coetzers say they feel much safer in Riebeek-Kasteel. “Initially, the plan was to build a typical high wall around the house but after a while we realised that a low garden wall would work,” says Jacques. “It’s more social – people taking a walk stop by for a little chat.”

Although the design of the family’s house initially caused a minor uproar in the town because it differed vastly from the area’s more traditional Victorian and Cape Dutch architecture, Jacques says he considers the style fitting for a rural area where steel barns are a common sight. “The other day a child walked by with his mother and referred to the house as ‘a white man’s shack’. I quite like that, considering my inspiration was drawn everywhere from Copenhagen to Khayelitsha.”

Ask him about the potential impact of his project and Jacques grins: “I’m too much of a realist to think it will change anything. The whole concept is much more my own search than an answer, a utopia, or even a prototype. It’s my personal hunt for an alternative.”

Jacques Coetzer jacquescoetzer.co.za
Leán Coetzer leancoetzer.co.za

The post The Sustainable Middle Class project appeared first on Visi.